در مهرآباد تهران
دوستت دارم
ظهرها,
در ارتفاع سی و سه هزار پا
از سطح آب ها
از کنار دماوند که می گذرم
دوستت دارم!
عصرها,
از طریق زاهدان, کراچی, رحیم یار خان,
هندوستان...
به خلیج بنگال که می رسم,
متلاطم می شود دلم!
گدازه اش,
غروب ها,
جاری می شود تا دورخاورها,
جایی که
شب ها,
به سلامتیت می نوشم,
به سلامتی مردی
که همواره,
در تمام جهان,
دوست داشته می شود...
ناخن ام
بوی قرمز لاک می داد
دندان ام
طعم سپید علاقه
بازو ات
طرح بنفش اشتیاق داشت
در شب بارانی
***
کنارم
عشق دراز کشیده بود
امید
رو به روی ام سیگار می کشید
و دهان انزوا
به خمیازه باز بود
آن شب بارانی
***
بخار
روی شیشه ها می چکید
اشک هام
به روی تشک
و کوچه ی خیس زیر چرخ ماشین ها
فریاد می کشید
***
سپیده می زد و
باران قطع می شد و
سیگار
روی خیسی خون دلم
خاموش شد :
پییسسسسسسسسسسسسسسسسس!
شکمم باد می کند
دهان دلقکی ام
تنها همین یک طرح را دارد
***
لنگه کفش گشادم، روزی
در حین ورجه ورجه به جا ماند
بر پلکان طویل کاخ هزاررنگ
***
رعد و برق می زند شکمم...
ژنده کفش وصله دار
به تیپایی از پله ها افتاد!
شاهزاده
لنگه کفش بلورین در دست
سیندرلا می جوید
***
خودم را در لباس گشادم بالا می آورم
غرق می شوم
در اشک و استفراغ
و دهانم...
هنوز
همان یک طرح را دارد!
درشت،
دهان کوچکش
گشوده که می شود
بی صدا
هر بار
حباب حباب شعر
می جهد بیرون...
با پیرهن پولکی اش
می رقصد با ناز
به همنوازی باد
در شعرش
نام دیوان اش: دریا
***
نگاهش خیره،
چشم هایش درشت
شعرهایش
قطعه قطعه شده
مرز به مرز
ساحل به ساحل
فیلتر و سانسور:
"طرح سالم سازی دریا"
پیراهن اش
دریده
تن اش
عریان
بر صحنه ی بشقاب
برهنه تر می شود او باز
تا استخوان
گمانه زنی های خاموش
سال هاست
ذرات باردار مثبت ومنفی را
افزوده بر تراکم ابرهای سکوت
میان
نگاه های مشتاق
و گریزان مان
باید ببارد این کومولونیمبوس!
پلکی به هم بزن
چیزی به من بگو
بگذار
این رعد و برق
احساس منفعل ما را
باران کند به دشت دوستی مان
بشکن سکوت را!
آبستن است هوا...
نه می آزاردم
به خون و درد
دوره به دوره
قلب یائسه ام
دیگر
نه نیازی به عشقبازی ست
نه سر پیری
به راه های جلوگیری
کپه کپه کرم ضد چروک
بر دلک خشک ترک ترکم
می کشم به کف دست
مرهمی و مرحمتی
و زیر پوستش
تزریق میکنم
هر از چند گاه
سرنگی پر از نگاه
و آب می زنم بر رخش...
نه !
نیازی
به صحنه سازی نیست!
در تکاپویند...
روزنامه ها
به پاک کردنِ
کدورت پنجره ها
و شیشه ها
به زدودن سطور سیاه
نوروز
در زلالیه هامان
حلول خواهد کرد...
نگاه تو
واپسین بهانه ی پایداری
آخرین امیدِ
دخترک کبریت فروش
جسد من
اولین دردسر روز
معمای نخستِ
عابران فضول
نگاه برگرفته را
بر پیکرم میانداز
جان رفته
بازنمی گردد
می ســو ز د
جوالدوز داغ گداخته
از پیش قلبم آمده و
از پشت آن رفته
یک دست می کشد آن را
مدام
دنبال آن می گذرد
بند ناتمام
و درد مرا درون دالانی
سیال می کند
در انتظار گره ای هستم
تا چسب شود به حفره ی قلبم
تا بند کند خون دلم را
اما مدام می گذرد بند
از بند بند دل من
و آن جوالدوز
از قلب این و آن
وه! رشته ی بلند مروارید!
دست تو...
قلب من...
گردن نااهلان!
